आपल्या तालुक्यातील राजकारण आज एका विचित्र वळणावर येऊन ठेपलं आहे. एकीकडे गावोगावी तरुण कार्यकर्ते, शिक्षक, शेतकरी, व्यापारी समाजकार्यासाठी पुढे येत आहेत, पण दुसरीकडे सत्तेची सूत्रे काही मोजक्या घरांमध्येच फिरताना दिसतात.

अलीकडेच आपल्या परिसरात झालेल्या चर्चेत पुन्हा एक उदाहरण समोर आलं — आमदारांचा मुलगा पुन्हा आमदार, दुसरा मुलगा जिल्हा परिषदेची तयारी, पुतण्या सरपंच, तर सुनबाई नगराध्यक्ष पदासाठी तयारी करत आहेत.

लोकशाहीत प्रत्येकालाच उमेदवारीचा अधिकार आहे, पण लोकांच्या मनात प्रश्न उमटतो — राजकारण जनतेसाठी की घराणेशाही साठी?

सामान्य कार्यकर्ता वर्षानुवर्षे पक्षासाठी काम करतो. पावसात, उन्हात झेंडे उचलतो, लोकांपर्यंत योजना पोहोचवतो, पण निवडणुकीच्या वेळी मात्र त्याचं नाव उमेदवारीच्या यादीत दिसत नाही.

कारण तिकीट आधीच ‘घरात’ ठरलेलं असतं.

ही भावना कार्यकर्त्यांच्या मनात असंतोष आणि निराशा निर्माण करते.

या घराणेशाहीचं सर्वात मोठं नुकसान म्हणजे — नवं नेतृत्व थांबतं.

आपल्या गावात, तालुक्यात किती हुशार तरुण आहेत, ज्यांना जनतेसाठी काम करण्याची उमेद आहे. पण त्यांना राजकारणात प्रवेश मिळतो पण ऐन वेळी तिकीट डावळलून घराणेशाही ला प्राधान्य दिले जाते. कारण राजकारण म्हणजे आता वंशपरंपरा झालं आहे, विचारसंपत्ती नव्हे.

निश्चितच, काही राजकीय कुटुंबांनी चांगलं काम केलं आहे. विकासकामे केली, विश्वास जिंकला — हे सत्य नाकारता येत नाही. पण सत्तेचा वापर जनतेसाठी झाला पाहिजे, घरासाठी नव्हे, हेही तितकंच खरं आहे.

आता जनता जागी होत आहे. लोक विचारायला लागले आहेत —

 “माझ्या गावात रोजच्या समस्या सुटत नाहीत, पण पदं मात्र त्याच घरात का जातात? विकासासाठी इतरांना संधी देऊन पाहण्यासाठी काय हरकत आहे.”

आज गरज आहे ती जनतेतील नेतृत्वाची.

राजकारणात नवीन चेहरे आले पाहिजेत, तरच लोकशाही जिवंत राहील.जनतेनं ठरवायचं आहे — आपण मत देतोय कामाला की घराणेशाहीला?

जर लोकांनी विचारपूर्वक निर्णय घेतला, तर खऱ्या अर्थानं आपला तालुका, आपला जिल्हा आणि आपला महाराष्ट्र घराणेशाही मुक्त होईल आणि लोकशाही टिकेल.